Z okazji wydania "Nie budźcie mnie ze snu" (w moim pierwszym wywiadzie w radio), kiedy trema ściskała mi gardło, a serce waliło jak oszalałe, na pytanie sympatycznego Pana Redaktora, czy jestem pisarką -odpowiedziałam: "Nie, nie jestem". Pisarka to Maria Konopnicka, a ja jestem autorką.
8 marca 2017 ukazała się moja kolejna powieść,a ja nadal czuję się autorką, więc kiedy poczuję się pisarką? Być może po wydaniu dwudziestej książki :-)
"Ważne jest, że JESTEM, a nie kim jestem".
***
Miła Czytelniczka przesłała mi swoją recenzję do książki "Nie budźcie mnie ze snu":
"Przeczytałam książkę w 2 dni. Chciałabym
jednym słowem, ale nie mogę. Jest to książka obok której nie przechodzi się
obojętnie. Przyjemnie czyta. Idealna w treści dla kobiet z przemocy domowej,
ale w tym dobrym słowa znaczeniu. Uważam, że każda kobieta, która próbuje
uwolnić się z zaklętego koła przemocy, powinna przeczytać tę książkę.
Książka jest emocjonalna, bardzo. Przy czytaniu w niektórych
fragmentach czułam złość, żal i radość. A porównania to z pewnością znak
rozpoznawczy stylu pisarskiego ! Gdyby nie one książka nie miałaby uroku."
***
Moja pierwsza książka "Nie budźcie mnie ze snu" i druga "Złodzieje uśmiechu", no i ta najnowsza - "Iskierka".
"Ama szalenie się cieszyła, gdy wychodziła z Luną na
spacer, karmiła i tuliła, a ona patrzyła na nią wesołymi
oczkami. Wkrótce okazało się, że sunia była zachipowana,
więc można było się spodziewać pojawienia jej
właściciela, lecz w głębi duszy marzyła, by tak się nie
stało." fragment z książki
spacer, karmiła i tuliła, a ona patrzyła na nią wesołymi
oczkami. Wkrótce okazało się, że sunia była zachipowana,
więc można było się spodziewać pojawienia jej
właściciela, lecz w głębi duszy marzyła, by tak się nie
stało." fragment z książki
***
Piszę rownież wiersze, w Iskierce umieściłam kilka.
Jeden z moich ulubionych, to:
Zobacz człowieka
Zamykam oczy jak bramy więzienia,
By nie uronić łez mego istnienia,
A łzy przeciskają i płyną cichutko,
Nikt ich nie słyszy, choć ludzie bliziutko.
A przecież są obok i ze mną przystają,
Lecz moich łez wcale nie odczuwają.
Nie czują? Nie patrzą? Jak łzy moje kapią.
Tak obojętnie na siebie się gapią.
I w moich myślach powstaje pytanie:
Gdzie jesteś Boże? Nasz Wieczny Panie.
Do Ciebie pukam, bo prośbę mam
Otwórz przed nami niebiański kram,
Otul swą łaską, daj szansę ludzkości,
By otworzyła swe serca miłości,
By jeden drugiemu życzliwy był,
Jakby dziś w rajskich warunkach żył!
By człowiek człowieka uściskał radośnie,
Jak po trudach zimy wita się przedwiośnie!
Zamykam oczy jak bramy więzienia,
By nie uronić łez mego istnienia,
A łzy przeciskają i płyną cichutko,
Nikt ich nie słyszy, choć ludzie bliziutko.
A przecież są obok i ze mną przystają,
Lecz moich łez wcale nie odczuwają.
Nie czują? Nie patrzą? Jak łzy moje kapią.
Tak obojętnie na siebie się gapią.
I w moich myślach powstaje pytanie:
Gdzie jesteś Boże? Nasz Wieczny Panie.
Do Ciebie pukam, bo prośbę mam
Otwórz przed nami niebiański kram,
Otul swą łaską, daj szansę ludzkości,
By otworzyła swe serca miłości,
By jeden drugiemu życzliwy był,
Jakby dziś w rajskich warunkach żył!
By człowiek człowieka uściskał radośnie,
Jak po trudach zimy wita się przedwiośnie!
***
Kochani Czytelnicy
życzę miłej lektury i pozdrawiam wiosennie :-)
życzę miłej lektury i pozdrawiam wiosennie :-)
